بحث روايتى در الدر المنثور است كه : احمد از ابو ذر نقل كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : خداوند هيچ پيغمبرى را مبعوث نكرده مگر با زبان قومش « 1 » . و نيز در همان كتاب است كه نسايى و عبد اللَّه بن احمد در كتاب زوائد المسند ، و ابن جرير و ابن منذر و ابن ابى حاتم و ابن مردويه و بيهقى در كتاب « شعب الايمان » از ابى بن كعب از رسول خدا ( ص ) نقل كرده‌اند كه در تفسير جمله * ( « وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّه » ) * فرمود : يعنى نعمتهاى خدا « 2 » مؤلف : اين البته بيان بعضى از مصاديق است و نظيرش را طبرسى « 3 » و عياشى « 4 » از امام صادق ( ع ) روايت كرده‌اند . و شيخ در امالى به سند خود از عبد اللَّه بن عباس و جابر بن عبد اللَّه در حديثى طولانى از رسول خدا ( ص ) نقل كرده كه فرمود : ايام اللَّه نعمتها و بلاهاى خدا است ، و آن مثلات خداوند سبحان است « 5 » . و در تفسير قمى آمده كه امام فرمود : ايام اللَّه سه روز است ، روز ظهور قائم ( ع ) و روز مرگ و روز قيامت « 6 » . مؤلف : مراد در اين روايت هم انگشتگذارى روى بعضى از مصاديق روشن ايام اللَّه است ، نه اينكه ايام منحصر به همان سه روز باشد . و در معانى الاخبار به سند خود از مثنى حناط از ابى جعفر و ابى عبد اللَّه ( ع ) روايت كرده كه فرمودند : ايام اللَّه سه روز است : روزى كه قائم ظهور مىكند و روز كرة ( رجعت ) و روز قيامت « 7 » . مؤلف : اين روايت نيز مانند روايت قبليش مىباشد ، و اختلاف روايات در تعداد مصاديق ايام اللَّه مؤيد گفته ما است كه در بيان آيه گفتيم .

--> ( 1 و 2 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 70 . ( 3 ) مجمع البيان ، ج 6 ، ص 305 . ( 4 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 222 ، ح 2 . ( 5 ) امالى ( 6 ) تفسير قمى ، ج 1 ، ص 367 . ( 7 ) معانى الاخبار ، ص 365 ، باب معنى ايام اللَّه ، روايت اول .